Rest & Przwalski

 * Tortilla met groene salade en stokbrood * Bulgur met geroosterde wortel, feta en babyspinazie * Marokkaanse soep met kikkererwten * Crispy sesambloemkoolstukjes met zoetzure wortel en witte kool en rijst * Dahl, samosa's en rijst * Zwartebonenburger, 'mexicaanse' salade, limoen, zoete aardappel * Veggie cassoulet met witte bonen + brood bakken + broodbeleg: hummus, erwtenspread, kruidenkaas + beacon hill cookies + chocolade/mascarpone/frambozentaart + fruit = kiwi, roze pompelmoes, perzik, ... + zuivel = magere griekse yoghurt en magere platte kaas

Poes is er al even niet meer. Op korte tijd hebben haar nieren en lever het volledig begeven en was het leven van Poes gedaan. Amper acht jaar is ze maar geworden.  Ze ligt begraven in een hoekje van mijn stadstuin, niet zo ver van het raam waar ze altijd naar buiten keek. Eerst had ik er een steen gelegd met haar naam erop, maar dat maakte me te verdrietig. Nu is nergens meer aan te merken dat dit haar laatste rustplaats is. Maar ik, ik weet het wel. Mijn klein lief knorrig huisdiertje, ik mis je. x

Poes is ondertussen weer helemaal beter. Het waren een paar miserabele weken voor haar en voor mij.  Na het eerste bezoek aan de dierenarts werd ze terug ziek: toestanden met braakaanvallen en diarree. Het ging echt niet goed met haar. We moesten terug naar de dierenarts, twee keer zelfs. Beide keren kreeg ik extra medicatie mee; dat werd dus drie of vier keer per dag Poes vangen, haar protesten daaromtrent negeren en haar vervolgens een pil of poedertje of siroopje opdringen. Die periode van gedwongen medicatie hebben we gelukkig achter de rug. Een enkel pilletje moet ze blijvend krijgen, maar ondertussen heb ik geleerd dat ik dat kan vermalen en onder het voer mengen. Verder stelt ze het nu heel goed. Ze is weer helemaal terug zichzelf en dat wil zeggen: heen en weer gaan van kattige, onzekere, neurotische afstandelijkheid naar dan wel heel tegengestelde, poezelige lievigheid waarin ze naast me komt liggen en vraagt om geaaid te worden. Op instagram zag ik onlangs een filmpje voo...

Poes was flauw, at bijzonder weinig om een tijd later helemaal niet meer te eten. En ik weet ondertussen al dat het niet veel goeds voorspelt als een kat niet meer wil eten. Dus ik ging naar de apotheek, denkende dat ze waarschijnlijk last had van teveel ingeslikte haren. En dat haarbalpasta daar een oplossing voor zou kunnen zijn. Drie dagen later wist ik dat het helemaal geen oplossing was, Poes was nog flauwer geworden.  Richting dierenarts dan maar. Dat is altijd wel wat: een tegenstribbelend dier in de bench krijgen en dan met die bench, per fiets, naar de praktijk rijden. Gelukkig is het niet al te ver. Nu goed, het echt vervelende deel kwam pas toen Poes onderzocht werd. Na een paar vertwijfelde zuchten en een enkele, heel zorgelijke blik gaf de dierenarts een weinig rooskleurige diagnose. Poes heeft een falende hartklep en ook de nierfuncties zijn niet goed meer. Ze besprak met mij de behandelwijze en een beetje later en zesennegentig euro lichter ging ik naar huis met hart...

Ze heeft last van het weer, mijn lieve poezemien. Ze lijkt me minder beweeglijk dan anders en ik zie haar vaak languit de koelte van de stenen vloer opzoeken. In andere omstandigheden kiest ze consequent voor textiele oppervlakken, hoe klein of ongepast deze ook mogen zijn als poezelige zitplaats.  Ik zie haar graag. Als ik 's ochtends wakker word en haar naast me weet liggen. Als ik 's avonds naar bed ga en de trippelende poezenvoetjes hoor, gehaast als ze is om ook een plaatsje in te nemen op het bed. De overgave van dat harige lijfje dan, uitgestrekt genietend van gekrabbel achter de oortjes. Een vragende blik als het strelen stopt. Een zachte, maar toch dwingende beet als het aaien haar te veel wordt. Ja ja, ik weet wie er baas in huis is. Het is met liefde dat ik me laat ringeloren door mijn kleine huistijger.  En ook, ik zie haar graag. Als in: ik geniet van het kijken naar haar. Ik vind haar mooi. Ze heeft lichtblauwe ogen en dat was ook wat me aantrok toen ik haar de e...

Ik chat.  Te vaak en te veel.  Drie jaar geleden zachtjes er aan begonnen vanuit eenzaamheid. Corona-gerelateerd, ja, vanzelfsprekend. Maar het zat/zit dieper dan dat. De lockdowns kwamen voor mij op een moment dat ik zo goed als geen enkel perspectief meer zag of had, niet op gebied van werk of inkomen, niet op gebied van sociale relaties, niet op het gebied van enige zin te zien of te hebben in het leven. Ik zat diep en ik zat al jarenlang compleet vast.  Dat was toen. Sedertdien heb ik wel wat stappen gezet en daardoor ook terug positieve dingen meegemaakt. Komende uit een schraal en leeg leven, heb ik nu terug dingen te doen. Zijn er hier en daar weer mensen die me blij gedag zeggen bij een ontmoeting, gesteld als ze zijn op mijn gezelschap en ik wederkerig op het hunne.  Maar toch blijf ik nog chatten. Drie jaar geleden bood het chatten me troost, hoop, herkenning. Ik kreeg er aandacht en het vulde mijn avonden. In goede gesprekken kon ik mijn vertwijfeling, mi...

Enkele weken geleden wist dochterlief me plotseling te vertellen welk nieuwjaarscadeau ze wou. Haar mededeling kwam totaal onverwacht, want ik was me er niet meer van bewust dat ik niets gegeven had en dat een cadeau wel degelijk nog verwacht werd.  Oepsie dus. Mijn vergeetachtigheid is gemakkelijk te verklaren, die komt namelijk voort uit een koele verhouding met de eindejaarsfeesten. Waar ik vroeger nog probeerselen deed om me die dagen enigszins feestelijk te voelen, ligt die periode ondertussen al weer een hele tijd achter me. Nu heb ik er helemaal niets meer mee: ik doe niet aan kerstbomen, -ballen, -slingers, glitterversieringen, opblaaskerstmannen, ledlichtherten, feestjurken, copieuze maaltijden, ijstaarten, melige films, djingel bell liedjes of knallende vuurwerkpijlen; de commerce kan het niet zo gek bedenken of ik doe het gewoonweg niet. Kerstavond breng ik heel eenvoudig door met dochterlief en Oudejaarsavond is voorbehouden aan het schrijven van een persoonlijk jaarove...

Het moeilijk doen over eten heeft me afgelopen weekend weer parten gespeeld. Ik was vertrokken voor enkele dagen bezinning. Of retraite of persoonlijke groei. Noem het zoals je wil, als het kind maar een naam heeft. Ik was dus vertrokken op 'retraite'.  En had ik een paar dagen eerder er nog veel zin in, de dag van het vertrek zelf was dat al minder. De avond voordien was ik op mijn eentje naar een optreden geweest en had me daar heel opgelaten en eenzaam gevoeld, er te veel geld uitgegeven aan twee glazen - niet-lekkere en me niet-smakende - witte wijn, om al na een paar nummers te beslissen dat ik de loeiharde muziek eigenlijk gedateerd vond en bovendien helemaal mijn smaak niet. Ik heb dus vrij vlug het concert verlaten. En ja, ik was daar van 'gepakt'; wat een avond entertainment had moeten zijn, werd een teleurstelling, een pijnlijke confrontatie met mijn alleen zijn en het had effect op mijn gemoed. Nog in die stemming vertrok ik naar het Antwerpse, naar een voorm...

Een tijdlang was 'geefmaand november' een hype. Als ik nu google afspeur naar acties, zijn er geen recente meldingen te zien over dat onderwerp. Maar ik blijf het een mooi gegeven vinden en ik heb me voorgenomen om er ook eens een maand bewust mee bezig te zijn. Ik had al sinds vorige maand een kalender ophangen van RAK en daar probeerde en probeer ik zoveel mogelijk dingen van te doen. Het is vaak wat volgens de geest en niet zo zeer naar de letter, want de kalender is eigenlijk gericht naar schoolgaande kinderen. Dus niet alles is echt mogelijk voor mij. En ik vind sommige voorstellen ook niet echt 'geven', maar 'baat het niet, het schaadt ook niet ' zullen we dan maar denken :-) Wat heb ik zo al gedaan van hun voorstellen? 'Compliment a classmate' ... Ik schreef een kaartje met een afscheidswoordje voor de tijdelijke collega. Ik probeerde het persoonlijk te maken en er een gemeend compliment op te schrijven. Ik heb er aan gedacht om het op het bureau ...

Na mijn beslissing om te kiezen voor werkzekerheid viel er stress van me af, meer dan ik verwacht had.  Ik ben een paar dagen thuis nu en heb mezelf vandaag getrakteerd op een winkeldagje. In eigen stad in  een winkelstraat die al jaren op-sterven-na dood is, ben ik het Kruidvat binnengegaan. Aanbiedingen bekijken van deo's en douche-gels, mooie oorringen zoeken in de stand van de juwelen, overwegen of ik nog eens een mascara zou kopen, om dan uiteindelijk aan de kassa een mega betaling te doen van maar liefst 2,3 euro. De schepsnoep was te onweerstaanbaar geweest.  Vervolgens naar de kringwinkel. De bedoeling was om daar een wollen deken te kopen. Dat deken zou dan een onderdeel kunnen worden van mijn houd-de-gasrekening-laag isolatieplan voor komende winter. En er lag effectief een wollen deken: een groot, tweepersoons, knaloranje exemplaar, te koop voor acht euro. Maar ik heb het laten liggen. In plaats daarvan kocht ik kleren.  Ik ben rijk aan middelbare-leeftijd...

Mijn tijdelijk arbeidscontract wordt omgezet naar een contract van onbepaalde duur. Het heeft wat geduurd vooraleer ik voor mezelf kon uitmaken of ik dit nu wou of net niet. En overleggen met de boyfriend zat er nu eenmaal niet in, dus die beslissing moest ik helemaal alleen maken. Maar anyway, aanblijven betekende/betekent positief bekeken een zekerheid van inkomen. Deze part-time job, van een dag of drie per week, enkel in de voormiddag en zonder ook maar enig woon-werk-verkeer (wegens werk in eigen straat), levert me genoeg geld op om van te kunnen leven én laat me daarnaast voldoende tijd en energie om eventueel bijkomend andere dingen te kunnen doen. En niet onbelangrijk: het vrijwaart me van enige omgang met de trajectbegeleiders van VDAB.  Over die begeleiding van werkzoekenden door VDAB valt eigenlijk wel wat te vertellen. Niet dat ik dat nu ga doen, laat het me voorlopig maar houden op het volgende. Dat er wellicht werkzoekenden zijn die dat heel nuttig vinden en die de co...

Het voorgenomen telefoontje naar de boyfriend heeft toen niet plaatsgevonden. Hoewel de ontevredenheid over de situatie op de achtergrond aanwezig bleef, was de piek van dat gevoel de dagen erna al minder geworden. Ik besloot het gebeurde te negeren.  Wat natuurlijk nooit een goed idee is: dingen opkroppen, er niet over communiceren en dan toch verwachten dat er iets kan veranderen. Er is dus geen verandering gekomen of althans toch niet in de goede richting (te lezen als in de richting die ik wou). De frequentie en ook de kwaliteit van onze tijd samen was nog steeds laag en mijn ontevredenheid bleef. We gingen wandelen in een natuurgebied. Ik wou met hem delen hoe sereen het daar wel is, genieten van de rust en de stilte die daar is. Zelf ook stil worden. Dat is niet zo goed gelukt. Het meditatieve, beetje los van de tijd zijn, dat gevoel ontbrak toen ik er samen met hem was. En onder een blakerende zon kleurden mijn armen, schouders en nek vrij vlug rood. Ik voelde mijn huid ser...

Na het werk vandaag had ik nog voldoende energie over om huishoudelijke dingen te doen. Een huishoudgodin zal ik nooit worden, maar de hoeveelheid vuile afwas in toom houden, dat blijf ik proberen. Vandaag echter begon ik niet met afwas wegwerken, in plaats daarvan creëerde ik er deze keer nog een hoop extra bij. Ik had in de koelkast weer dingen op overschot en ook goede voornemens om deze resten op te werken. Van de tofu was de houdbaarheidsdatum bijna verstreken en het halve bakje champignons begon bruin te worden. Champignon-tofuburgers! Een recept uit een vegetarische kookboek.  En omdat ik dan toch aan het koken was, wou ik ook wel wortelspread proberen maken; volgens een recept uit een reclamefolder. Het leek me een goed idee. De tofu en de champignons moesten op en voor de wortelspread waren wat witte bonen nodig, waarmee ik dus eindelijk een toepassing had voor dat blikje cannellini bonen dat twee jaar geleden in de voorraadkast kwam wonen.  Het leek een goed idee....

Het mag duidelijk wezen: nog altijd wordt een groot deel van mijn mentale bandbreedte ingenomen door bedenkingen over geld. En als ik het wat meer specifiek zou benoemen, dan gaat dat denken eigenlijk zo goed als alleen over mogelijke, persoonlijke geldtekorten en over manieren om te besparen. Dus ja, 'bedenkingen' mag dan al mooi klinken, piekeren is er toch wel de juiste benaming voor.  Vandaag heb ik een nieuwe app op mijn telefoon gezet. Het is een app voor de lokale munt van mijn woonplaats. Je kan munten verdienen door aankopen te doen bij de plaatselijke handelaren, net zoals je ze ook daar terug kan uitgeven. En ook bij de stadsdiensten zijn munten te verdienen, maar daarvan is het hoe en wat nog niet direct duidelijk terug te vinden. Cengzen, zo heet het systeem. Het is het plaatselijke dialectwoord voor 'centen'. In het dialect van mijn geboortedorp zeggen ze niet 'cengzen', nee daar hebben ze het over 'sijnen'. Het lijken wel twee verschillend...

"Wat krijgen we nu weer?! Ik doe zo altijd mijn uiterste best voor iedereen en dan is het nog niet goed. Het is ook nooit goed."  Dat is de reactie die ik me voorstel, in het (hoogst onwaarschijnlijke) geval de boyfriend zou lezen wat ik in de vorige post schreef. Ik heb hem dergelijke uitspraken al een paar keer horen doen. Een ene keer naar mij toe, toen ik op een onbeholpen manier had laten merken hoe ontevreden ik ben dat we elkaar maar zo weinig zien. Andere keren waren na situaties op zijn werk of na een voorval met zijn moeder. Het was te voorspellen dat ik me gisterennamiddag niet te best zou voelen. Onderweg naar huis, op de trein, had ik al geweend. En ben ik beginnen nadenken (niet voor de eerste keer trouwens) of het niet beter voor me zou zijn om deze relatie stop te zetten. Ik nam me voor om die zelfde avond nog te bellen. Daarna dacht ik: "Misschien beter toch even wachten, niet te impulsief zijn. Misschien beter morgenavond bellen?". Ondertussen is h...