Het einde

Het voorgenomen telefoontje naar de boyfriend heeft toen niet plaatsgevonden. Hoewel de ontevredenheid over de situatie op de achtergrond aanwezig bleef, was de piek van dat gevoel de dagen erna al minder geworden. Ik besloot het gebeurde te negeren. 

Wat natuurlijk nooit een goed idee is: dingen opkroppen, er niet over communiceren en dan toch verwachten dat er iets kan veranderen. Er is dus geen verandering gekomen of althans toch niet in de goede richting (te lezen als in de richting die ik wou). De frequentie en ook de kwaliteit van onze tijd samen was nog steeds laag en mijn ontevredenheid bleef.

We gingen wandelen in een natuurgebied. Ik wou met hem delen hoe sereen het daar wel is, genieten van de rust en de stilte die daar is. Zelf ook stil worden. Dat is niet zo goed gelukt. Het meditatieve, beetje los van de tijd zijn, dat gevoel ontbrak toen ik er samen met hem was. En onder een blakerende zon kleurden mijn armen, schouders en nek vrij vlug rood. Ik voelde mijn huid serieus verbranden en wou terugkeren. Maar hij wou blijven en verder gaan. Bij thuiskomst was mijn huid vuurrood en heel pijnlijk. Hij vroeg: "Is het goed dat ik naar huis ga en niet blijf slapen? Dan ben ik nog op tijd thuis voor het avondeten."

Ik maak me vaak zorgen over mijn financiële toekomst, want mijn inkomen is laag terwijl de kosten van levensonderhoud stijgen en ik verwacht daarbovenop ook nog grote kosten aan mijn woning. Deze zaken spelen vaak door mijn hoofd, vooral mijn onvermogen om stappen vooruit te zetten. Hij weet dat. Hij heeft het financieel veel beter dan ik. Het is dus een vreemd contrast, ik die (naar mijn gevoel) constant met de armoedegrens flirt, daarom heel sober leef, mezelf geen extra's gun, word verwacht hem raad te geven over zijn aandelen en beleggingen. Hij vertelt over een studentenhuis dat hij wil kopen. Hij vertelt over enkele honderdduizend euro die hij krijgt van zijn ouders. Keer op keer heeft hij het over hoe moeilijk dat wel is. 

Ondertussen hield de mogelijkheid om mijn tijdelijk werkcontract om te zetten naar een contract van onbepaalde duur me al een tijd bezig. Ik had er veel twijfels bij of ik er op wou ingaan of niet. Na een gesprek hierover op het werk was ik heel onrustig. Ik vertelde het hem via whatsapp. Een paar uur later kwam een wel heel beknopt antwoord: "Ik ben moe, ik heb veel gedaan vandaag." De dag erna stuurde hij enkel een bericht over de aankoop van het studentenhuis. Status van interesse in stand van zaken op mijn werk en hoe het met mij gaat: nul. 

Na toch al wat maanden van dat soort toestanden is het op voor mij. Na een week radiostilte heb ik de 'relatie' beëindigd. Ik ben niet fier op de manier waarop: ik heb geen gesprek gehad met hem, ik heb hem ook niet gebeld. Nee, ik heb whatsapp berichten gestuurd, dat ik er op deze manier geen zin meer in heb. De berichten werden gelezen, maar hij heeft niet geantwoord. Dat zal hij ook niet meer doen, verwacht ik.