Een groen geschenk

Enkele weken geleden wist dochterlief me plotseling te vertellen welk nieuwjaarscadeau ze wou. Haar mededeling kwam totaal onverwacht, want ik was me er niet meer van bewust dat ik niets gegeven had en dat een cadeau wel degelijk nog verwacht werd. 

Oepsie dus.

Mijn vergeetachtigheid is gemakkelijk te verklaren, die komt namelijk voort uit een koele verhouding met de eindejaarsfeesten. Waar ik vroeger nog probeerselen deed om me die dagen enigszins feestelijk te voelen, ligt die periode ondertussen al weer een hele tijd achter me. Nu heb ik er helemaal niets meer mee: ik doe niet aan kerstbomen, -ballen, -slingers, glitterversieringen, opblaaskerstmannen, ledlichtherten, feestjurken, copieuze maaltijden, ijstaarten, melige films, djingel bell liedjes of knallende vuurwerkpijlen; de commerce kan het niet zo gek bedenken of ik doe het gewoonweg niet. Kerstavond breng ik heel eenvoudig door met dochterlief en Oudejaarsavond is voorbehouden aan het schrijven van een persoonlijk jaaroverzicht. Geen grote feestelijkheden, wel een lichte poging tot persoonlijke rituelen en tradities.

Maar goed, het nieuwjaarscadeau dus. 

Dochterlief woont in Antwerpen, vlak bij het stadsgedeelte waar het de laatste tijd wat onrustig is met ontploffingen en geweerschoten en zo meer. Ze woont daar op een instagramwaardig ingericht duplex-appartementje en heeft er ook een zonnig buitenterras. Ze wou graag dat ik de uitgestorven plantenbakken aldaar van nieuw leven zou voorzien, dat was haar gewenste verlaat nieuwjaarscadeau.

Dat het mijn budgetplanning in de war brengt, daar heb ik maar niet naar gekeken. Cadeautjes geven hoort bij je sociale relaties onderhouden. Mijn budget gezond houden is een prioriteit, maar mijn sociaal netwerk doen herleven is meer prioritair. En dochterlief is nog meer prioritair. Dus heb ik markt en tuincentra bezocht en een grote hoeveelheid jonge plantjes gekocht, deels vaste planten, deels eenjarigen. Het kostte meer dan ik normaal gezien zou uitgeven aan een cadeautje, maar dat is niet erg. Ze is het waard :)

Om de plantjes naar Antwerpen te krijgen, had ik twee treinreizen nodig. Het was een zonnige 1 mei toen ik uiteindelijk de plantenbakken kon ontdoen van dode potgrond en plantenresten. En na enig zoeken naar gepaste composities voor het verse groen, werd op die zonnige middag ook haar terrasje instagramwaardig. 

Hashtag #nooittelaatomcadeautjestegevenenalzekernietaanmijnlievedochter