De dag nadien

"Wat krijgen we nu weer?! Ik doe zo altijd mijn uiterste best voor iedereen en dan is het nog niet goed. Het is ook nooit goed." 

Dat is de reactie die ik me voorstel, in het (hoogst onwaarschijnlijke) geval de boyfriend zou lezen wat ik in de vorige post schreef. Ik heb hem dergelijke uitspraken al een paar keer horen doen. Een ene keer naar mij toe, toen ik op een onbeholpen manier had laten merken hoe ontevreden ik ben dat we elkaar maar zo weinig zien. Andere keren waren na situaties op zijn werk of na een voorval met zijn moeder.

Het was te voorspellen dat ik me gisterennamiddag niet te best zou voelen. Onderweg naar huis, op de trein, had ik al geweend. En ben ik beginnen nadenken (niet voor de eerste keer trouwens) of het niet beter voor me zou zijn om deze relatie stop te zetten. Ik nam me voor om die zelfde avond nog te bellen. Daarna dacht ik: "Misschien beter toch even wachten, niet te impulsief zijn. Misschien beter morgenavond bellen?". Ondertussen is het morgenavond en begin ik redenen te verzinnen om hem niet te bellen.

Gek toch, dat ik me zelfs hiervoor voeg naar zijn agenda. Dat ik rekening houd met de tijd die hij geeft aan de ouders, aan de zoon, aan het werk... waar hij kiest om me er niet bij te betrekken en zo de beschikbare tijd voor 'ons' reduceert tot heel miniem. Net datgene waar ik het vaak zo moeilijk mee heb. Daar houd ik dan rekening mee. 

Ergens ben ik benieuwd naar zijn antwoord, ik ben even benieuwd of ik voet bij stuk ga kunnen houden. Ook houdt het me bezig, dat áls ik dit hoofdstuk kan afsluiten, of hij dan later even negatief en neerbuigend over mij gaat praten als over een vorige vriendin. Ik vind dat ik dat niet verdien, maar ik heb me ook al afgevraagd of de vorige vriendin dat wel verdient. Wellicht zegt het vooral iets over hem. Maar goed, onze werelden liggen ver genoeg uiteen om dat nooit te weten te komen.