Poes is ziek

Poes was flauw, at bijzonder weinig om een tijd later helemaal niet meer te eten. En ik weet ondertussen al dat het niet veel goeds voorspelt als een kat niet meer wil eten.

Dus ik ging naar de apotheek, denkende dat ze waarschijnlijk last had van teveel ingeslikte haren. En dat haarbalpasta daar een oplossing voor zou kunnen zijn. Drie dagen later wist ik dat het helemaal geen oplossing was, Poes was nog flauwer geworden. 

Richting dierenarts dan maar. Dat is altijd wel wat: een tegenstribbelend dier in de bench krijgen en dan met die bench, per fiets, naar de praktijk rijden. Gelukkig is het niet al te ver. Nu goed, het echt vervelende deel kwam pas toen Poes onderzocht werd. Na een paar vertwijfelde zuchten en een enkele, heel zorgelijke blik gaf de dierenarts een weinig rooskleurige diagnose. Poes heeft een falende hartklep en ook de nierfuncties zijn niet goed meer. Ze besprak met mij de behandelwijze en een beetje later en zesennegentig euro lichter ging ik naar huis met hartmedicatie, hydratatievloeistof en aangepast kattenvoer. Poes nam ik trouwens ook mee.

Eens thuisgekomen zat ik natuurlijk met de lastige opdracht hoe dat hydratatiemiddel te laten drinken en hoe de pillen toe te dienen. Wat deze opdracht er niet makkelijker op maakt, is het feit dat mijn beestje niet graag opgepakt wordt en schielijk verdwijnt als ze nog maar denkt dat ik haar eventueel zou willen optillen. Normaal gezien respecteer ik dat. Maar nood breekt wet. We hebben dus nu al een paar keer 'pak het beest bij haar nekvel' gespeeld. Op die manier is het me gelukt om haar twee keer onder dwang een hartpil te geven en om haar een deel van de hydratatievloeistof te laten drinken (= met een spuitje in de mond gespoten). Ze is ondertussen weer beginnen eten, het speciale voer wordt lekker gevonden.

Beetje bij beetje lijkt ze te herstellen.

Herstel van de breuk in vriendschap en vertrouwen daarentegen... Het zal tijd vergen, vrees ik.