De godin in mij

Na het werk vandaag had ik nog voldoende energie over om huishoudelijke dingen te doen. Een huishoudgodin zal ik nooit worden, maar de hoeveelheid vuile afwas in toom houden, dat blijf ik proberen. Vandaag echter begon ik niet met afwas wegwerken, in plaats daarvan creëerde ik er deze keer nog een hoop extra bij.

Ik had in de koelkast weer dingen op overschot en ook goede voornemens om deze resten op te werken. Van de tofu was de houdbaarheidsdatum bijna verstreken en het halve bakje champignons begon bruin te worden. Champignon-tofuburgers! Een recept uit een vegetarische kookboek.  En omdat ik dan toch aan het koken was, wou ik ook wel wortelspread proberen maken; volgens een recept uit een reclamefolder.

Het leek me een goed idee. De tofu en de champignons moesten op en voor de wortelspread waren wat witte bonen nodig, waarmee ik dus eindelijk een toepassing had voor dat blikje cannellini bonen dat twee jaar geleden in de voorraadkast kwam wonen. 

Het leek een goed idee. 

Maar goede ideeën leiden niet noodzakelijk altijd tot een goed resultaat. De structuur van de tofu-champignonburgers bleek (voor mij) te onaangenaam. Over de wortelspread valt veel te vertellen, maar goede dingen zijn er niet bij. Door de aanwezigheid van de witte bonen had het oranje van de spread een ziekelijk beige-achtige ondertoon gekregen. De licht weeïge geur van die bonen had me eerder al wat tegengestoken en ook al probeerde ik de flauwe smaak van de wortelen op te pimpen met kerrie, het geheel kon me niet bekoren. 

Zowel de burgers als de spread zijn rechtstreeks de vuilbak ingegaan. Ik kon er me niet toe brengen om ervan te eten. Ik 'doe moeilijk' over eten, ik ben er me van bewust.