Ma chatte

Ze heeft last van het weer, mijn lieve poezemien. Ze lijkt me minder beweeglijk dan anders en ik zie haar vaak languit de koelte van de stenen vloer opzoeken. In andere omstandigheden kiest ze consequent voor textiele oppervlakken, hoe klein of ongepast deze ook mogen zijn als poezelige zitplaats. 

Ik zie haar graag. Als ik 's ochtends wakker word en haar naast me weet liggen. Als ik 's avonds naar bed ga en de trippelende poezenvoetjes hoor, gehaast als ze is om ook een plaatsje in te nemen op het bed. De overgave van dat harige lijfje dan, uitgestrekt genietend van gekrabbel achter de oortjes. Een vragende blik als het strelen stopt. Een zachte, maar toch dwingende beet als het aaien haar te veel wordt. Ja ja, ik weet wie er baas in huis is. Het is met liefde dat ik me laat ringeloren door mijn kleine huistijger. 

En ook, ik zie haar graag. Als in: ik geniet van het kijken naar haar. Ik vind haar mooi. Ze heeft lichtblauwe ogen en dat was ook wat me aantrok toen ik haar de eerste keer zag. Vaagweg dacht ik toen dat ze misschien wat Siamese roots zou hebben; vanwege die oogkleur en door de tijgerstrepen die vooral op kop, poten en staart nadrukkelijker afgetekend zijn. Toen ze me de eerste nacht hier wakker hield met aanhoudend en doordringend, luidkeels gemiauw en gejank, dacht ik weer dat dat nu wel eens haar Siamees karakter en bijhorend vocaal gedrag zouden kunnen zijn. 

De dierenarts echter, een paar dagen later, schreef resoluut 'straatkat' in het boekje. Het trof me toen, ik vond het een beetje afdoen aan de waarde die ik mijn kersverse beestje toedichtte. Maar ik heb er haar geen vragen over gesteld. En nu doet het er eigenlijk niet toe. Ik ben afgestapt van het idee dat ze een Siamese voorouder zou kunnen hebben. Of dat nu al dan niet zo is, en hoogstwaarschijnlijk is het een niet, wat is het belang ervan eigenlijk? 

Ik heb weer terug een kat in huis. En ik word daar blij van. En zo hoort dat voor mij.