Rest & Przwalski

Ik chat.  Te vaak en te veel.  Drie jaar geleden zachtjes er aan begonnen vanuit eenzaamheid. Corona-gerelateerd, ja, vanzelfsprekend. Maar het zat/zit dieper dan dat. De lockdowns kwamen voor mij op een moment dat ik zo goed als geen enkel perspectief meer zag of had, niet op gebied van werk of inkomen, niet op gebied van sociale relaties, niet op het gebied van enige zin te zien of te hebben in het leven. Ik zat diep en ik zat al jarenlang compleet vast.  Dat was toen. Sedertdien heb ik wel wat stappen gezet en daardoor ook terug positieve dingen meegemaakt. Komende uit een schraal en leeg leven, heb ik nu terug dingen te doen. Zijn er hier en daar weer mensen die me blij gedag zeggen bij een ontmoeting, gesteld als ze zijn op mijn gezelschap en ik wederkerig op het hunne.  Maar toch blijf ik nog chatten. Drie jaar geleden bood het chatten me troost, hoop, herkenning. Ik kreeg er aandacht en het vulde mijn avonden. In goede gesprekken kon ik mijn vertwijfeling, mi...

Enkele weken geleden wist dochterlief me plotseling te vertellen welk nieuwjaarscadeau ze wou. Haar mededeling kwam totaal onverwacht, want ik was me er niet meer van bewust dat ik niets gegeven had en dat een cadeau wel degelijk nog verwacht werd.  Oepsie dus. Mijn vergeetachtigheid is gemakkelijk te verklaren, die komt namelijk voort uit een koele verhouding met de eindejaarsfeesten. Waar ik vroeger nog probeerselen deed om me die dagen enigszins feestelijk te voelen, ligt die periode ondertussen al weer een hele tijd achter me. Nu heb ik er helemaal niets meer mee: ik doe niet aan kerstbomen, -ballen, -slingers, glitterversieringen, opblaaskerstmannen, ledlichtherten, feestjurken, copieuze maaltijden, ijstaarten, melige films, djingel bell liedjes of knallende vuurwerkpijlen; de commerce kan het niet zo gek bedenken of ik doe het gewoonweg niet. Kerstavond breng ik heel eenvoudig door met dochterlief en Oudejaarsavond is voorbehouden aan het schrijven van een persoonlijk jaarove...