Rest & Przwalski

Na mijn beslissing om te kiezen voor werkzekerheid viel er stress van me af, meer dan ik verwacht had.  Ik ben een paar dagen thuis nu en heb mezelf vandaag getrakteerd op een winkeldagje. In eigen stad in  een winkelstraat die al jaren op-sterven-na dood is, ben ik het Kruidvat binnengegaan. Aanbiedingen bekijken van deo's en douche-gels, mooie oorringen zoeken in de stand van de juwelen, overwegen of ik nog eens een mascara zou kopen, om dan uiteindelijk aan de kassa een mega betaling te doen van maar liefst 2,3 euro. De schepsnoep was te onweerstaanbaar geweest.  Vervolgens naar de kringwinkel. De bedoeling was om daar een wollen deken te kopen. Dat deken zou dan een onderdeel kunnen worden van mijn houd-de-gasrekening-laag isolatieplan voor komende winter. En er lag effectief een wollen deken: een groot, tweepersoons, knaloranje exemplaar, te koop voor acht euro. Maar ik heb het laten liggen. In plaats daarvan kocht ik kleren.  Ik ben rijk aan middelbare-leeftijd...

Mijn tijdelijk arbeidscontract wordt omgezet naar een contract van onbepaalde duur. Het heeft wat geduurd vooraleer ik voor mezelf kon uitmaken of ik dit nu wou of net niet. En overleggen met de boyfriend zat er nu eenmaal niet in, dus die beslissing moest ik helemaal alleen maken. Maar anyway, aanblijven betekende/betekent positief bekeken een zekerheid van inkomen. Deze part-time job, van een dag of drie per week, enkel in de voormiddag en zonder ook maar enig woon-werk-verkeer (wegens werk in eigen straat), levert me genoeg geld op om van te kunnen leven én laat me daarnaast voldoende tijd en energie om eventueel bijkomend andere dingen te kunnen doen. En niet onbelangrijk: het vrijwaart me van enige omgang met de trajectbegeleiders van VDAB.  Over die begeleiding van werkzoekenden door VDAB valt eigenlijk wel wat te vertellen. Niet dat ik dat nu ga doen, laat het me voorlopig maar houden op het volgende. Dat er wellicht werkzoekenden zijn die dat heel nuttig vinden en die de co...

Het voorgenomen telefoontje naar de boyfriend heeft toen niet plaatsgevonden. Hoewel de ontevredenheid over de situatie op de achtergrond aanwezig bleef, was de piek van dat gevoel de dagen erna al minder geworden. Ik besloot het gebeurde te negeren.  Wat natuurlijk nooit een goed idee is: dingen opkroppen, er niet over communiceren en dan toch verwachten dat er iets kan veranderen. Er is dus geen verandering gekomen of althans toch niet in de goede richting (te lezen als in de richting die ik wou). De frequentie en ook de kwaliteit van onze tijd samen was nog steeds laag en mijn ontevredenheid bleef. We gingen wandelen in een natuurgebied. Ik wou met hem delen hoe sereen het daar wel is, genieten van de rust en de stilte die daar is. Zelf ook stil worden. Dat is niet zo goed gelukt. Het meditatieve, beetje los van de tijd zijn, dat gevoel ontbrak toen ik er samen met hem was. En onder een blakerende zon kleurden mijn armen, schouders en nek vrij vlug rood. Ik voelde mijn huid ser...