Onbezonnen
Het moeilijk doen over eten heeft me afgelopen weekend weer parten gespeeld. Ik was vertrokken voor enkele dagen bezinning. Of retraite of persoonlijke groei. Noem het zoals je wil, als het kind maar een naam heeft. Ik was dus vertrokken op 'retraite'. En had ik een paar dagen eerder er nog veel zin in, de dag van het vertrek zelf was dat al minder. De avond voordien was ik op mijn eentje naar een optreden geweest en had me daar heel opgelaten en eenzaam gevoeld, er te veel geld uitgegeven aan twee glazen - niet-lekkere en me niet-smakende - witte wijn, om al na een paar nummers te beslissen dat ik de loeiharde muziek eigenlijk gedateerd vond en bovendien helemaal mijn smaak niet. Ik heb dus vrij vlug het concert verlaten. En ja, ik was daar van 'gepakt'; wat een avond entertainment had moeten zijn, werd een teleurstelling, een pijnlijke confrontatie met mijn alleen zijn en het had effect op mijn gemoed. Nog in die stemming vertrok ik naar het Antwerpse, naar een voorm...