Budget

De laatste maanden (of jaren al) ben ik me voortdurend bewust van de duurte van alles. Sedert ik, ergens in 2015 of misschien was het al 2016, gestopt ben met voltijdse loonarbeid, heb ik maar een minimaal inkomen meer. Niettegenstaande dat, slaag ik toch om van mijn schraal inkomen een deel opzij te zetten, door een spaarzaamheid die is ontstaan uit vrees en voorzienigheid voor nóg schralere tijden.

Ik legde mezelf een budget op. Mijn maandelijkse inkomsten verdeel ik in categorieën, waaraan ik per maand maximaal een bepaald bedrag mag uitgeven. Geef ik minder uit, dan wordt het restant meegenomen naar de volgende maand of maanden. Geef ik daarentegen wat meer uit, dan is er de daaropvolgende tijd net wat minder te besteden in die categorie. 

• 450  =  Vaste rekeningen
• 220  =  Voeding       
• 100  =  Huisonderhoud, deco
•   75  =  Uitstapjes       
•   60  =  Kleding-schoenen-kapper
•   40  =  Hobby
•   30  =  Cadeau's
•   25  =  Mijn kat
•   25  =  Sport
•   25  =  Vervoer
•   25  =  Gezondheid, zelfzorg
•   25  =  Kuisproducten, persoonlijke hygiëne

En zo wordt het totaal van mijn uitgaven dan 1100 euro. Het is een geruststelling voor me dat dit bedrag lager is dan de laagste werkloosheidsvergoeding voor een alleenstaande. Het betekent dat ik niet nóg meer moet bezuinigen in het geval ik daarop een beroep zou moeten doen. Laat me toe om eventjes chic te doen. 'In dat geval zou ik dus mijn huidige levensstijl of -standaard kunnen aanhouden'. Mensen die me kennen, zullen nu wel een of twee wenkbrauwen optrekken en zich afvragen 'levensstijl?!'